Fərid Şahbazlı,
Siyasi şərhçi
Alyaska görüşü qloballaşma nağılının növbəti dəfə iflası oldu.
İllər öncə pandemiya göstərmişdi ki, qlobal böhran anlarında dövlətlər ilk növbədə öz sərhədlərini bağlayır, beynəlxalq təşkilatlar isə iflic vəziyyətinə düşür.
Ukrayna–Rusiya müharibəsi isə bu reallığı bir daha təsdiqlədi: böyük güclər üçün prioritet ədalət yox, imperialist və geosiyasi maraqlardır. Təcrübə göstərir ki, işğalçı dövlətin lideri ən yüksək səviyyədə qəbul edilir, işğala məruz qalan tərəf isə təzyiq altında saxlanılır, təslimçi sülhə məcbur edilir.
BMT Təhlükəsizlik Şurasında qəbul edilən qətnamələrin icrasız qalması və vetolarla bloklanması beynəlxalq hüququn selektiv tətbiq olunduğunu sübut edir.
NATO və digər hərbi-siyasi ittifaqlar yalnız öz üzvlərinin təhlükəsizliyini prioritetləşdirərək, digər hallarda passiv mövqedə qalır.
Tarixi presedentlər – 1938-ci il Münhen razılaşması və 2022-ci ildə Ukrayna böhranı – göstərir ki, "sakitləşdirmə siyasəti” işğalçını cəsarətləndirir, qurbanı isə zəiflədir.
Uzun illər Azərbaycan da bu ikili standartlara məruz qalıb, beynəlxalq qurumların çağırış və bəyanatları real nəticə verməyib. Ölkəmiz yalnız güclənərək, siyasi iradə və hərbi qüdrətini artıraraq, ölkə öz problemini özü həll etdi.
Bu günün reallığı sübut edir ki, milli maraqlara əsaslanan siyasət, dayanıqlı iqtisadiyyat və güclü ordu dövlətin yeganə təminatçısıdır.
