"İlk növbədə, şəxsiyyət xüsusiyyətləri mühüm rol oynayır. Məsələn, introvert xüsusiyyətləri daha qabarıq olan insanlar enerjilərini tək qaldıqda bərpa edir, şəxsi məkana və sakitliyə daha çox ehtiyac duyurlar. Digər tərəfdən, şəxsi sərhədlərə olan ehtiyac da bu seçimə təsir edir. Bəzi insanlar gündəlik qərarlarını sərbəst verməyi, həyat tərzlərini başqalarının gözləntilərinə uyğunlaşdırmamağı üstün tuturlar. Keçmiş həyat təcrübələri də mühüm amildir. Ailədaxili münaqişələr, emosional zorakılıq, nəzarətçi valideyn münasibətləri və ya münasibətlərdə yaşanmış mənfi təcrübələr bəzi insanlarda təhlükəsizlik hissinin yalnız tək olduqları zaman mümkün olduğu düşüncəsini formalaşdıra bilər”.
"Yəni insanlar xarakter etibarilə inzivaya çəkilmək istəyirlər. Bu, onların xarakterindən asılıdır. Təkliyə çəkilməyə üstünlük verirlər, ünsiyyətə meyilli olmurlar. Təbii ki, bu tip insanların sayı cəmiyyətdə azdır. Çünki insan ünsiyyət varlığıdır. İnsanın əsl varlığı, kimliyi və sağlam şəxsiyyəti məhz insanlarla ünsiyyətdə formalaşır. Uzun müddət tək qalan insan depressiyaya düşə bilər. Amma bəzi insanlar, təəssüf ki, xaraktercə belədirlər və ya həyatlarında travma yaşayıblar, ünsiyyətdən zərər görüblər və buna görə də tək yaşamağa üstünlük verirlər. Təbii ki, tək yaşamaq müəyyən hallarda müvəqqəti xarakter daşıya bilər. Bir ay, iki ay... Siz baxın, İsveç kimi inkişaf etmiş ölkədə əhalinin 35 faizi tək yaşayır. Bu da faciədir. Bu onu göstərir ki, həmin ölkədə depressiyanın səviyyəsi yüksəkdir, insanlar arasında depressiv halların sayı çoxdur, antidepressantlardan geniş istifadə olunur. Bu, məqbul hal deyil. İnsanlara tövsiyə olunmalıdır ki, təklikdən uzaq dursunlar”.
