Bakının Sabunçu rayonunda yerləşən tibb müəssisələrinin birində anadangəlmə yuxarı ətrafları, yəni qolları olmayan körpə dünyaya gəlib. Doğuşdan sonra isə körpənin anası övladından rəsmi şəkildə imtina edib.
Bu xəbəri oxuyarkən insanın ağlına ilk gələn sual uşağın bu günündən çox, gələcəyi olur.
Bir gün bu uşaq böyüyəcək. Bir yaşında, beş yaşında, on yaşında, bəlkə də daha böyük yaşda dünyaya gəlişi və ailəsi haqqında düşünəcək, araşdıracaq. Və qarşısına bu cümlə çıxacaq:
"Ana qolları olmadığına görə uşağından imtina etdi”.
Bəs o zaman həmin uşağın özünə verəcəyi suallar necə olacaq?
"Anam niyə məni istəmədi?”, "Mən nəyi səhv etdim?”, "Mənim digər uşaqlardan fərqim niyə valideyn sevgisindən məhrum olmağıma səbəb oldu?”
Bəlkə də həmin uşağın ən böyük mübarizəsi fiziki məhdudiyyəti ilə deyil, məhz bu suallarla olacaq.
Çünki insanı böyüdən yalnız sağlam bədən deyil. İnsanı həyata bağlayan ən böyük güclərdən biri ailəsinin ona verdiyi sevgi, güvən və dəstəkdir. Uşaq dünyaya necə gəlməsindən asılı olmayaraq, ilk növbədə uşaqdır. Onun sevgiyə, qayğıya, qorunmağa və olduğu kimi qəbul edilməyə ehtiyacı var.
Həyatda qarşımıza çıxan hər hadisəni bir imtahan kimi qəbul etməliyik. Bəzən bu imtahanlar ağır, gözlənilməz və insanın bütün həyatını dəyişəcək qədər çətin olur. Lakin həmin sınaqlar qarşısında verdiyimiz qərarlar bizim kim olduğumuzu göstərir.
Bəlkə də bu ailənin qarşısına çıxan ən ağır sınaqlardan biri məhz bu olub. Amma bir uşağın dünyaya gəlməsi onun seçimi deyildi. O, öz fiziki xüsusiyyətlərini də, hansı ailədə dünyaya gələcəyini də seçməyib.
Digər tərəfdən, burada hamiləlik dövrü ilə bağlı ciddi suallar da ortaya çıxır. Valideyn hamiləlik müddətində müayinələrdən keçməyibmi? İnsan bətnində daşıdığı uşağın sağlamlığına necə biganə qala bilər?
Əlbəttə, belə bir vəziyyəti qəbul etmək valideyn üçün asan deyil. Övladının sağlamlığı ilə bağlı gözlənilməz xəbəri eşitmək insanda qorxu, sarsıntı və psixoloji çətinlik yarada bilər. Bunu da nəzərə almaq lazımdır.
Amma bütün bunların içində ən vacib olan uşağın özü və onun gələcəyidir.
Bəlkə də həmin körpə gələcəkdə çox güclü, uğurlu və öz həyatını özü quran bir insan olacaq. Bəlkə də minlərlə insana ilham verəcək. Bunun üçün isə ona yaşamaq, böyümək, sevilmək və özünü dəyərli hiss etmək imkanı verilməlidir.
Uşaqlar dünyaya bizim gözləntilərimizi doğrultmaq üçün gəlmirlər. Onlar olduqları kimi sevilmək, qorunmaq və həyata tutunmaq üçün dünyaya gəlirlər.
Şahanə Ziyad
