Şəbnəm Xeyrulla Bilmirəm, nə sirdirsə, hər dəfə erməni yeni bir oyun çıxarandan sonra bizim də yadımıza çoxdan çatdırmalı olduğumuz, amma unutduğumuz hadisələr, tarixi faktlar düşür. Hərdən adam buna görə az qalır, çaşıb erməniyə "çox sağ ol" da desin.Bəzən öz-özümə fikirləşirəm ki, yəqin Allah hər millətə bu dünyada bir missiya, tapşırıq verib. Onda başlayıram dünya xalqlarının hansı vəzifəni yerinə yetirdiyini müəyyənləşdirməyə. Hər birinin öhdəliyini tapa bilirəm. Birindən başqa. İndiyə qədər çox düşünsəm də, bu "erməni" adlanan tayfanın ("millət" deməyə dilim gəlmir) məqsəd və tapşırığının nə olduğunu aydınlaşdıra bilməmişəm. Oğurluq? Yalançılıq? Vəhşilik? Yox, bu xüsusiyyətlər həmin tayfanın qanında olsa da, adıçəkilənlərlərin Allah tərəfindən verilmiş bir missiya olduğunu demək olmaz. Bəs onda nə? Deyəsən, artıq onu da tapmışam axı. Sən demə, bu ermənilərin də dünya üçün etməli olduğu bir iş var - biz türkləri yuxudan oyatmaq. Başqa sözlə, xoruzluq. (Öz aramızdır, Fransa öz rəmzini - xoruzu bacısına versə, pis olmaz.)Bu dəfə də ermənilərin səs-küyü bizi dərin yuxudan oyatdı. Qondarma soyqırımılarını bir-bir dünyanın aparıcı dövlətlərinə sırımaqları elə bil, bizim də yadımıza nə isə saldı. Birdən yadımıza düşdü ki, axı bu ermənilər özləri bizə qarşı soyqırım aktı həyata keçiriblər. Özü də qondarma yox, lap həqiqisindən. O soyqırımının nişanəsi - Quba məzarlığı da buna sübutdur. Sübutdur? Doğrudan? Nə vaxt bunu sübut eləmişik ki? Ölkəmizə qonaq gələn 5-6 əcnəbini həmin məkana aparıb tarix danışmaqlamı? Nəticəsi necə olur? Əcnəbilər başlarını yellədərək dediklərimizi təsdiqləyir, böyük bir faciə yaşadığımızı etiraf edirlər. Sonra isə öz proqramları çərçivəsində işlərini başa vurub gedirlər ölkələrinə. Yəqin ki, bir neçə gündən sonra Qubada, yoxsa Kubada olduqlarını belə ayırd edə bilmirlər. Buna əminəm. Belə olmasaydı, heç olmasa, ermənilərin qondarma soyqırımı kimi bizim də həqiqi soyqırımımız hansısa Avropa parlamentində ən azı müzakirəyə çıxarılardı.Budur, yenidən ayılmışıq. Yadımıza yenidən Quba məzarlığı düşüb. Gözlərimizi tənbəl-tənbəl ovuşdurandan sonra gördüyümüz mənzərə bizi lap çaşqın vəziyyətə salıb. Bu nədir? Beş ildir açıq havada qalan sümüklər çürüməyə başlayıb. Məzarlıq məhv olmaq təhlükəsi ilə üz-üzədir. Soyqırım qurbanlarının qalıqlarının təhlükə qarşısında qalması hələ bizi çaşdırır da. Öz-özümüzə deyirik ki, axı necə ola bilər ki, 90 il torpaq altında yaxşı vəziyyətdə qalmış qalıqlar üzə çıxarılandan sonra belə sürətlə məhv olsun. Sonra hansısa alimimiz başa salır ki, bu, təbiidir. Sən demə, açıq hava skeletlərə məhvedici təsir göstərirmiş.Bundan sonra yeni müzakirə başlayır ki, bəs onda neyləyək? Kimsə deyir ki, sümüklərin açıq havada qalması dini baxışlarımızın əleyhinədir və yenidən bunları dəfn etməyi təklif edir. Başqa biri isə deyir ki, yenidən dəfn edən idiksə, niyə o vaxt bunları çıxarmışıq ki. Uzun-uzadı müzakirələrdən, mübahisələrdən sonra qərara gəlirik ki, sümüklər öyrənilərək qorunmalıdır. Vallah, bizə əla bir "afərin" düşür. Bu beş il ərzində o sümükləri öyrənmək və qorumaq lazım olduğunu anlamışıqsa, bu çox böyük nailiyyətdir. Nə olar, növbəti beş ili də onların öyrənilmə prosesinin necə həyata keçirmək haqqında planlara həsr edərik. O biri beş ildə də...[email protected]/* */
