Kasıbın əliaçıq olmasıSeymur Verdizadə
Bakı Dövlət Universitetinin əsas binası ilə metronun “Elmlər Akademiyası” stansiyasının arasında 6 dilənçi dayanır. Mən bu adamların hamısını üzdən tanıyır, imkanım olanda onlara sədəqə verirəm. Yayda yoxa çıxan bu dilənçilər yeni tədris ili başlayanda dərhal əvvəlki yerlərinə qayıdır, gəlib-gedən adamlardan imdad diləyirlər. Onların əsas qazanc mənbəyi kasıb tələbələrdir. Mən, ən azı yüz dəfə tələbə oğlan və qızların dilənçilərə pul verdiyinin şahidi olmuşam. Bir dəfə bu barədə söhbət düşəndə, həmkarlarımdan biri belə dedi: “Tələbələr dilənçilərə ona görə pul verirlər ki,imtahandan kəsilməsinlər”.
O vaxt olduğu kimi, indi də bu fikirlə razı deyiləm. Çünki dilənçilərə pul verən gənclərin arasında əlaçı tələbələr də var. Ən əsası isə tələbələr dilənçilərə təkcə imtahan vaxtı deyil, ilin bütün fəsillərində kömək edirlər. Dünən mən iki tələbə qızın yolun kənarında dayanan qoca dilənçiyə sədəqə verdiyini öz gözlərimlə gördüm. Hansı ki, semestr imtahanlarının başlamasına hələ çox var... Məqamı gəldiyi üçün indiyə kimi yazmadığım bir hadisəni nəql etmək istəyirəm. Tələbə vaxtı qaldığım yataqxananın yaxınlığında ucuz bir yeməkxana vardı. Təkcə tələbələr deyil, kasıb ankaralılar da tez-tez həmin yeməkxanada nahar edirdilər. Yeməkxananın sahibi əslən Çorumdan olan fağır bir kişi idi. O, orta məktəb şagirdi olan iki oğlu ilə birlikdə müştərilərə qulluq edir, imkan daxilində hamını razı salmağa çalışırdı. Yeməklərin qiyməti çox ucuz idi. Üstəlik, təndir çörəyi, çoban salatı və çay müştərilərə pulsuz verilirdi. Bəzən elə olurdu ki, nahar yeməyimiz bir dolları ötmürdü. Pulumuz qurtaranda isə hiyləyə əl atırdıq. Dörd nəfər yeməkxanaya daxil olub, masanın arxasında əyləşsə də, ancaq birimiz yemək sifariş verirdik. Yeməklə birlikdə təndir çörəyi və salat da gəlirdi. Həmin o bir nəfər yeməyini yeyib qurtarana kimi biz ən azı üç-dörd dəfə təndir çörəyi və salat gətirdirdik. Sonra isə müştərilərin hamısına pulsuz paylanılan çaydan iki stəkan içib, ayağa qalxırdıq. Yeməkxananın sahibi heç vaxt bu hərəkətimizi üzümüzə vurub, bizi utandırmazdı. Təəssüf ki, sonralar mən həmin adamla bir daha görüşə bilmədim. Çünki o, müflis olduğu üçün bir il sonra arvad-uşağını da götürüb, öz şəhərinə qayıtdı. Aradan 17 il keçməsinə baxmayaraq, mən hələ də o adamı böyük hörmət və ehtiramla xatırlayıram. Kimsə yanımda mərd sözünü dilinin ucuna gətirəndə, ya da hansısa mətndə bu sözlə qarşılaşanda dərhal həmin çorumlu gəlib gözümün qabağında dayanır. O, kasıb olsa da, sözün həqiqi mənasında mərd, əliaçıq adam idi.
